Henry Fauntleroy sahte vekâletnamelerle hisse sattı, 1824’te asıldı

Yirmi dakika

Old Bailey’de jüri, Henry Fauntleroy hakkında yaklaşık yirmi dakika görüştü. Sonra mahkûmiyet kararını açıkladı.

Yargılama, çoğu kaynağa göre 30 Ekim 1824’te başlamıştı. Yedi sahtecilik iddianamesi okundu. Savcılığı Başsavcı yürüttü. Sanık, Londra’da Berners Street’teki özel bankanın ortağıydı.

Ölüm cezası, 2 Kasım’da sona eren oturumlarda verildi.

Berners Street’teki banka

Fauntleroy 1800’de bankaya katip olarak girmişti. Babasının 1807’deki ölümünün ardından ortak oldu ve bankanın işlerinin çoğunu yürüttü.

Yaklaşık 1814’ten itibaren, müşteriler adına tutulan devlet hisselerini sahte vekâletnamelerle satmaya başladı. Hisselerin sahipleri bunu bilmiyordu. Elde edilen para firmanın işlerinde kaldı.

Bu satışların toplamı için en sık anılan rakam yaklaşık 170.000 sterlin. Bank of England de bu tutardaki sahte vekâletnameler nedeniyle onu kovuşturdu; ancak gerçek toplamın çok daha büyük olduğunu düşünüyordu. Başka anlatımlar yaklaşık 400.000 sterline kadar çıkıyor.

Fauntleroy sonradan kendi eliyle, imzalı bir liste yazdı. Listede sahte satışlar ve etkilenen hesaplar sıralanıyordu. Sahteciliği, firmanın kredisini ayakta tutmak amacıyla yaptığını belirtiyordu.

Çöküş ve tutuklama

Eylül 1824’te banka, ödemeleri durduracağını duyurdu. Para çekmek isteyenler bankaya akın etti. İflas komisyonu daha sonra açıldı.

Fauntleroy, 10 veya 11 Eylül’de tutuklandı. Önce Marlborough Street polis bürosunda sorgulandı, Coldbath Fields’te tutuldu, sonra Newgate’e gönderildi.

Ortada daha eski bir iz de vardı. Eylül 1820’de vasi hesabındaki bir hisse satışı sahte bir vekâletnameyle yapılmıştı. Vasiler şikâyette bulunmuş, bir tutuklama emri çıkmıştı.

Salonda

İlk iddianame, bankanın bir kadın müşterisini ve Bank of England’ı dolandırmak amacıyla düzenlenen sahte bir devir belgesi ve vekâletnameyle ilgiliydi. Konu, 5.000 sterlinlik Consols satışıydı.

Kaynaklardan birine göre sunulan kanıtlar, sahteciliğin mahkemenin yargı alanında yapıldığını göstermiyordu. Bu, mahkemenin yetki alanına ilişkin bir noktaydı. Jüri de sahte olduğunu bilerek sahte belgeyi kullanma suçunu değerlendirdi.

Fauntleroy sahteciliği inkâr etmedi. Savunması şuydu: Bankanın sarsıntılı durumu onu bu yola itmişti ve para kendi zevklerine değil firmanın borçlarına gitmişti. On yedi tüccar ve bankacıyı karakter tanığı olarak çağırdı.

Kasım ayının bekleyişi

Avukatları hukuki noktaları hâkimlerin önünde iki kez tartıştırdı. İki seferinde de sonuç aleyhineydi. Cezanın hafifletilmesi için İçişleri Bakanı’na yapılan başvurular da reddedildi.

Bir İtalyan, Fauntleroy’un yerine ölmeyi teklif etti ve Londra Belediye Başkanı’na başvurdu. Teklif kabul edilmedi.

Fauntleroy 30 Kasım 1824’te Newgate’in önünde asıldı. The Times, kalabalığı yaklaşık 100.000 kişi olarak tahmin etti.

Bir dönemin tartışması

O yıllarda sahtecilik, krediye dayalı bir ekonomi için özel bir tehdit sayılıyordu. 1805 ile 1818 arasında Londra ve Middlesex’te infaz edilenlerin yaklaşık üçte biri sahteciler ve kalpazanlardı.

Yine de 1820’lere gelindiğinde jüriler, ceza ölüm olabileceği için sahtecileri mahkûm etmekte giderek tereddüt ediyordu. 1818’de Bank of England’ın kovuşturduğu iki sanık için iki ayrı jüri mahkûmiyet vermeyi reddetmişti.

Parlamento 1832’de sahteciliğin çoğu için ölüm cezasını kaldırdı.

Geriye kalanlar

İdamdan sonra halk arasında bir söylenti dolaştı: Fauntleroy boğazına gümüş bir tüp yerleştirerek hayatta kalmış ve yurt dışına gitmişti. Kaynaklar bunu dayanaksız buluyor.

1824 gazeteleri onun emanet fonlardan yaklaşık 250.000 sterlini kötüye kullandığını yazmıştı. Bu iddia doğrulanmış değil. Fauntleroy’un kendi savunması, paranın firmanın borçlarına gittiği yönündeydi.

Çoğu kaynak onu Britanya’da sahtecilikten asılan son kişi olarak anıyor. Bir kaynak ise bu sıfatı, 31 Aralık 1829’da Newgate’te asılan Thomas Maynard’a veriyor.